با تغییرات سریع اقلیمی، خطر مخاطرات محیطی، از جمله سیل‌های ناگهانی و ویرانگر، به‌شدت افزایش یافته است. تغییرات آب‌وهوایی جهانی باعث ناپایداری الگوهای بارندگی، افزایش شدت طوفان‌ها و بالا رفتن سطح آب رودخانه‌ها شده که در نهایت منجر به بروز سیلاب‌های گسترده در مناطق مختلف می‌شود.در کنار عوامل طبیعی، نحوه واکنش جوامع انسانی به این خطرات نقش مهمی در میزان آسیب‌پذیری آن‌ها دارد. مفاهیم روان‌شناختی مانند دلبستگی به مکان به‌عنوان یکی از عوامل کلیدی در شکل‌گیری ارتباطات انسان و محیط مطرح می‌شوند. دلبستگی شامل پیوندهای عاطفی، شناختی و تجربی افراد با مکان زندگی‌شان است و می‌تواند بر میزان ادراک خطر و اقدامات پیشگیرانه تأثیرگذار باشد. پژوهش حاضر این فرضیه را مطرح می‌کند که رابطه بین دلبستگی به مکان، ادراک خطر محیطی و رفتار پیشگیرانه در کشورهای مختلف، بسته به زمینه‌های فرهنگی، متفاوت است. این مطالعه دو شهر ویبو والنتیا (ایتالیا) و بابل (ایران) را که احتمال وقوع سیل در آن‌ها بسیار بالا است، مقایسه کرده است. نتایج حاکی از آن است که افراد با دلبستگی بالا به مکان، ادراک بیشتری از خطر دارند و تمایل بیشتری به اتخاذ رفتارهای پیشگیرانه نشان می‌دهند. همچنین تأثیر دلبستگی به مکان بر ادراک خطر و رفتار پیشگیرانه در بابل بیشتر از ویبو والنتیا بود. پژوهش حاضر بر اهمیت عوامل روان‌شناختی در مدیریت مخاطرات محیطی تأکید دارد و نشان می‌دهد که توجه به دلبستگی به مکان می‌تواند به سیاست‌گذاری‌های مؤثرتر جهت کاهش خسارات ناشی از بلایای طبیعی کمک کند. با بررسی تفاوت‌های فرهنگی، نتایج این مطالعه می‌تواند در تدوین برنامه‌های مدیریت بحران بسیار مفید و کاربردی باشد.