جغرافیا و پژوهش های شهری

چکیده در سال‌های اخیر، تغییرات اقلیمی و بحران‌های زیست‌محیطی به یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها برای جوامع روستایی تبدیل شده است. روستاهای مرزی شهرستان هیرمند، با ویژگی‌های خاص جغرافیایی و اجتماعی، با مشکلاتی نظیر کمبود منابع آب، فقر و ناپایداری اقتصادی مواجه‌اند. تاب‌آوری، توانایی و مهارت‌های جوامع انسانی در مقابله با بلایا را مورد تأکید قرار می‌دهد. امروزه دولت‌ها تلاش می‌کنند به‌جای تمرکز صرف بر مدیریت سازه‌ای، از ترکیبی از روش‌های سازه‌ای و غیرسازه‌ای بهره بگیرند تا سکونتگاه‌ها، به‌ویژه جوامع روستایی، تاب‌آور شوند. هدف از این رویکرد، کاهش آسیب‌پذیری شهرها و روستاها و تقویت توانایی‌های شهروندان و روستاییان برای مقابله با خطرات ناشی از سوانح طبیعی است. این مسائل نه تنها بر کیفیت زندگی ساکنان تأثیر می‌گذارند، بلکه تاب‌آوری این جوامع در برابر بحران‌های آینده را نیز تهدید می‌کنند. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاب‌آوری خانوارهای ساکن در روستاهای مرزی شهرستان هیرمند انجام شده است. این تحقیق بر پایه روش‌های ترکیبی توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه‌ای، اسنادی و پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش، سرپرستان خانوارهای ساکن در ۲۳ روستای نمونه شهرستان هیرمند را تشکیل داد که بر اساس فرمول کوکران، ۳۵۷ نفر به‌عنوان حجم نمونه به روش تصادفی انتخاب شدند. تجزیه و تحلیل داده‌ها با کمک نرم‌افزارهای SPSS، ArcGIS و Expert Choice و با استفاده از مدل MULTIMOORA و آزمون‌های یو من ویتنی و فریدمن انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که تفاوت معناداری در سطح تاب‌آوری بین روستاهای مورد مطالعه وجود دارد؛ به‌طوری‌که روستاهای گمشاد، قرقری و پیران بیشترین سطح تاب‌آوری و روستاهای میرجعفرخان، سنجرانی و دهمرده سیادک کمترین سطح تاب‌آوری را دارا هستند. نتایج آزمون یو من ویتنی نیز تأیید می‌کند که این اختلافات از نظر آماری معنادار هستند.

چکیده دیوان عدالت اداری یکی از ره آوردهای انقلاب اسلامی است که در اصول ۱۷۰ و ۱۷۳ قانون اساسی به رسمیت شناخته شده است. در این نوشتار با روش توصیفی- تحلیلی درصدد آن هستیم که به نقش دیوان عدالت اداری در تحقق حقوق شهروندی بپردازیم. از نتایج این پژوهش آن است که دیوان عدالت اداری در تحقق همه مصادیق حقوق شهروندی نمی‌تواند نقش داشته باشد. در مورد آن دسته از حقوق شهروندی که دیوان عدالت می‌تواند نقش داشته باشد با بررسی آراء صادره از سوی دیوان عدالت اداری به این نتیجه رسیدیم که تصمیمات صادره از سوی دیوان عدالت اداری توانایی آن را دارند که در پاسداری از حقوق شهروندی نقش موثری ایفا کنند. با این حال، علی رغم نقاط قوت و جنبه های مثبت این نهاد، کاستی ها و نارسایی هایی نیز مشاهده می شود که تحقق کامل حقوق شهروندی را با موانعی مواجه می سازد. از جمله این موانع می توان به محدودیت های مربوط به طرح دعوا، انباشت پرونده ها، ضعف های موجود در فرآیند رسیدگی، نبود سازوکار روشن در تصمیم گیری و همچنین قوانین محدود کننده اختیارات دیوان اشاره نمود. در تعریف حقوق شهروندی چنین بیان شده است: «حقوق شهروندی عبارت است از مجموعه حقوق و حمایت‌هایی که از طریق آن، آسایش، رفاه و بهزیستی به حداکثر می‌رسد. البته قابل ذکر است که به صورت صریح به مصادیق حقوق شهروندی در قوانین اشاره نشده است و همچون حقوق شهروندی منشوری که به صورت منسجم و متمرکز به مصادیق آن به طور صریح اشاره کند، تدوین نیافته است.

چکیده در کلان‌شهر تبریز، سرانه فضای سبز در برخی مناطق شهری به کمتر از ۳ مترمربع می‌رسد، در حالی که استاندارد جهانی سازمان بهداشت جهانی ۹ مترمربع و استاندارد ملی ایران ۷ مترمربع است. با وجود این شکاف معنادار، تاکنون مطالعه‌ای که به طور نظام‌مند نشان دهد این کمبود در کدام مناطق و در کدام سطوح عملکردی (همسایگی، محلی، ناحیه‌ای) شدیدتر است، انجام نشده است. پژوهش حاضر با هدف پر کردن این خلأ، به تحلیل الگوی فضایی توزیع فضاهای سبز شهری در تبریز با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) پرداخته است. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل‌های مکانی و ارزیابی شعاع‌های دسترسی استاندارد است: ۳۰۰ متر برای پارک‌های همسایگی، ۷۵۰ متر برای پارک‌های محلی و ۱۲۰۰ متر برای پارک‌های ناحیه‌ای. ابزارهای به‌کاررفته شامل تحلیل فاصله، همپوشانی لایه‌ها، پهنه‌بندی شعاع دسترسی و محاسبه ضریب جینی می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد توزیع فضای سبز در تبریز عمیقاً ناعادلانه است. مناطق ۲، ۴ و ۸ با سرانه کمتر از ۳ مترمربع و پوشش دسترسی زیر ۶۰ درصد در وضعیت بحرانی قرار دارند، در حالی که مناطق ۵، ۷ و ۱۰ سرانه بالای ۷ مترمربع نشان می‌دهند. ضریب جینی در مناطق محروم تا 0/43 محاسبه شده است که بیانگر نابرابری شدید در دسترسی است و نشان می‌دهد توزیع موجود فراتر از نوسانات تصادفی، از الگویی ساختاریافته و جانبدارانه پیروی می‌کند. در پایان، راهکارهای عملیاتی شامل توسعه فضاهای سبز خرد در بافت‌های فرسوده (پارک جیبی، بام سبز، دیوار سبز)، ایجاد شبکه‌های سبز پیوسته و اولویت‌بندی سرمایه‌گذاری در مناطق ۲، ۴ و ۸ ارائه شده است. به ‏طور کلی می‏ توان گفت که بدون مداخله هدفمند و مبتنی بر داده‌های مکانی، شکاف فضایی در کلانشهرتبریز عمیق‌تر خواهد شد.

چکیده تبصره ۳ ماده ۱۰۱ قانون شهرداری که در اصلاحیه سال ۱۳۹۰ به تصویب رسید، یکی از مهم‌ترین سازوکارهای حقوقی در تنظیم روابط میان مالکان اراضی و نهاد مدیریت شهری در فرآیند تفکیک اراضی به شمار می‌رود. بر اساس این تبصره، شهرداری می‌تواند در اراضی بیش از ۵۰۰ مترمربع که دارای سند رسمی شش‌دانگ هستند، به‌منظور تأمین سرانه‌های خدماتی و عمومی شهری، تا سقف ۵۰ درصد (%25 + %25) از زمین را به‌صورت رایگان دریافت کند یا معادل ارزش روز آن را با نظر کارشناس رسمی اخذ نماید. در ظاهر، این حکم تلاشی برای حمایت از منافع عمومی است، اما در عمل چالش‌های متعددی، به‌ویژه در تفسیر و اجرای آن از سوی شهرداری‌ها، مشاهده می‌شود. پژوهش حاضر با هدف تحلیل حقوقی اجرای این تبصره و بررسی پیامدهای عملی آن، به‌ویژه در ارتباط با اراضی زیر ۵۰۰ مترمربع و همچنین رویه شهرداری‌ها در خصوص تفکیک‌های غیررسمی، به روش توصیفی-تحلیلی و با رویکرد تطبیقی انجام شده است. در این راستا، با بررسی تطبیقی قوانین شهرسازی ترکیه، به‌ویژه قانون عمران شهری، تلاش شده است تا ابعاد حقوقی، ساختاری و اجرایی اخذ قدرالسهم توسط نهادهای شهری در دو کشور مورد واکاوی قرار گیرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که در ایران، شهرداری‌ها با تفسیر موسع از این تبصره، در مواردی خارج از چارچوب قانونی و گاه بدون ایجاد ارزش افزوده واقعی، اقدام به مطالبه سهم از مالکان می‌کنند؛ در حالی که در نظام حقوقی ترکیه، اخذ سهم تابع ضوابطی روشن، دقیق و نظارت‌پذیر است و تفکیک‌های غیرقانونی نه مبنای مطالبه، بلکه موضوع برخورد حقوقی محسوب می‌شود. در پایان، پیشنهادهایی برای بازنگری در دستورالعمل‌های اجرایی و شفاف‌سازی حدود اختیارات شهرداری ارائه شده است.

پژوهش حاضر با هدف تحلیل حقوقی اجرای این تبصره و بررسی پیامدهای عملی آن، به‌ویژه در ارتباط با اراضی زیر ۵۰۰ مترمربع، و همچنین رویه شهرداری‌ها در خصوص تفکیک‌های غیررسمی، به روش توصیفی-تحلیلی و با رویکرد تطبیقی انجام شده است. در این راستا، با بررسی تطبیقی قوانین شهرسازی ترکیه، به‌ویژه قانون عمران شهری (İmar Kanunu)، تلاش شده تا ابعاد حقوقی، ساختاری و اجرایی اخذ قدرالسهم توسط نهادهای شهری در دو کشور مورد واکاوی قرار گیرد.

یافته‌ها نشان می‌دهد که در ایران، شهرداری‌ها با تفسیر موسع از این تبصره، در مواردی خارج از چارچوب قانونی و گاه بدون ایجاد ارزش افزوده واقعی، اقدام به مطالبه سهم از مالکان می‌نمایند؛ در حالی که در نظام حقوقی ترکیه، اخذ سهم تابع ضوابطی روشن، دقیق و نظارت‌پذیر است و تفکیک‌های غیرقانونی نه مبنای مطالبه، بلکه موضوع برخورد حقوقی است. در پایان، پیشنهادهایی برای بازنگری در دستورالعمل‌های اجرایی و شفاف‌سازی حدود اختیارات شهرداری ارائه شده است

چکیده یکی از کارویژه‌های حکمرانی، فراهم نمودن امنیت و آرامش اجتماعی برای تابعان خود می‌باشد. از طرفی، جرم و ترس از آن در شهرهای معاصر، یکی از مهم‌ترین موانع دستیابی به امنیت پایدار اجتماعی و کیفیت زندگی محسوب می‌شود. در دهه‌های اخیر، رویکرد پیشگیری از جرم از طریق طراحی محیطی به‌عنوان یک راهبرد پیشگیرانه، بر طراحی کالبدی فضا برای کاهش فرصت‌های وقوع جرم تأکید داشته است. هدف اصلی پژوهش حاضر، تبیین نمودن چارچوب نظری « پیشگیری از جرم از طریق طراحی محیطی هوشمند» مبتنی بر تلفیق اصول پیشگیری از جرم از طریق طراحی محیطی سنتی با ظرفیت‌های حکمرانی شهری هوشمند است. ضرورت پرداختن به این موضوع از آنجا ناشی می‌شود که اصول سنتی پیشگیری از جرم از طریق طراحی محیطی عمدتاً مبتنی بر محیط‌های فیزیکی ایستا بوده و در مواجهه با تحولات سریع و پیچیده شهرهای داده‌محور معاصر، کارایی محدودی یافته‌اند؛ ازاین‌رو بازاندیشی در این اصول در پرتو فناوری‌های نوین امری اجتناب‌ناپذیر است. روش گردآوری داده‌ها در این پژوهش، مطالعه کتابخانه‌ای نظام‌مند شامل مرور مقالات معتبر بین‌المللی و منابع داخلی مرتبط با حوزه‌های پیشگیری از جرم از طریق طراحی محیطی، شهر هوشمند و حکمرانی شهری می‌باشد. روش تجزیه‌وتحلیل داده‌ها، تحلیل محتوای کیفی با رویکرد کدگذاری سه‌مرحله‌ای (باز، محوری و انتخابی) است که طی آن، شاخص‌های کلیدی رویکرد پیشگیری از جرم از طریق طراحی محیطی هوشمند از تقابل نظام‌مند میان اصول چهارگانه پیشگیری از جرم از طریق طراحی محیطی سنتی (نظارت طبیعی، کنترل دسترسی، قلمروگرایی و نگهداری) و مؤلفه‌های حکمرانی شهری هوشمند (داده‌محوری، پیش‌بینی‌پذیری، یکپارچگی سایبر-فیزیکی و مشارکت‌پذیری) استخراج شده است. یافته‌های پژوهش حاضر نشان داد که حکمرانی شهری هوشمند، با تلفیق فناوری‌های تحلیلی مبتنی بر هوش مصنوعی و شبکه‌های حسگر در بستر فضای سایبر، فصلی نو از پیشگیری از جرم می‌گشاید که نه تنها بر سخت‌افزار شهری، بلکه بر پویایی‌های اجتماعی، کیفیت زندگی و مشارکت اجتماعی شهروندان در محیط‌های دیجیتالی تأکید دارد.

چکیده در حال حاضر 50 درصد جمعیت جهان در شهرها زندگی می­کنند و آمارها نشان از وجود روند افزایشی شهرنشینی در دنیا دارند. اسکان این حجم از جمعیت در مناطق شهری باید طبق برنامه­ریزی­های قبلی صورت گیرد، تا از بروز آسیب به محیط زیست جلوگیری شود. از سوی دیگر، می‌بایست برنامه‌ریزان فرایندهای مربوط به توسعه فیزیکی شهر را برای اتخاذ استراتژی­های توسعه پایدار شهری ادراک نمایند. به منظور بررسی تناسب اراضی برای توسعه فیزیکی شهر مراغه، 9 متغیر مورد بررسی قرار گرفتند. این متغیرها عبارتند از: شیب، ارتفاع، فاصله از شهر، فاصله از راه­های ارتباطی، فاصله از رودخانه، خاک­شناسی، زمین­شناسی، پوشش گیاهی و کاربری اراضی. لایه­های موضوعی متغیرهای مورد بررسی با استفاده از انواع توابع خطی کاهشی یا افزایشی و تعریف کاربر به فازی تبدیل شدند. به این ترتیب، مقادیر همه نقشه­های تهیه شده بین 0 و 1 تعریف و با استفاده از عملگر گامای فازی با یکدیگر ترکیب شدند. در نهایت نقشه نهایی تناسب اراضی جهت توسعه فیزیکی شهر مراغه تهیه گردید. نتایج به دست آمده نشان می­دهد که بالغ بر 23 درصد از محدوده مطالعاتی جهت توسعه فضایی شهر در کلاس با تناسب بسیار پایین قرار می­گیرند. در حالت تطبیقی 18 درصد از محدوده مورد مطالعه در شرق و جنوب غرب شهر مراغه و به صورت پیوسته و متصل به شهر برای گسترش فیزیکی شهر مراغه از شرایط بسیار مطلوبی برخوردار هستند. این پهنه­ها در فاصله­ای دور از رودخانه و بستر دره صوفی­چای قرار دارند و در نتیجه منجر به جلوگیری از بروز مسائل زیست محیطی و اکولوژیکی می‌شوند.

چکیده در دهه گذشته، توسعه نظریه‌های مرتبط با شهرهای پایدار، شهرهای اکولوژیک، اکوسیستم‌ها، شهرهای هوشمند و شهرهای سبز، توجه طراحان و برنامه‌ریزان شهری را به ضرورت ایجاد هماهنگی میان طراحی شهری و طبیعت معطوف کرده است. متخصصان همواره بر اهمیت پایداری محیط‌زیست، مواجهه با چالش‌های اقلیمی و ادغام اصول اکولوژیکی در برنامه‌ریزی شهری تأکید داشته‌اند. این رویکرد بیانگر تعهدی گسترده به ایجاد محیط‌های شهری تاب‌آور است که نه‌تنها با تغییرات اقلیمی سازگار می‌شوند، بلکه تأثیرات منفی آن را نیز کاهش داده و زمینه‌ساز زندگی پایدار می‌شوند.این پژوهش به بررسی ویژگی‌های ریزاقلیم شهری که بر محله‌های مسکونی تأثیرگذار است، از طریق برنامه‌ریزی و طراحی شهری می‌پردازد. فرم‌های مختلف بلوک‌های شهری، ریزاقلیم‌های گوناگونی ایجاد می‌کنند که سطح آسایش متفاوتی برای شهروندان فراهم می‌آورد. پژوهش حاضر، به مقایسه موضوع آسایش حرارتی فضای باز در فصل زمستان (۲۰ دسامبر) شهر تبریز برای سه فرم رایج بلوک‌های مسکونی (حیاط‌دار، خطی و منفرد) پرداخته است. برای این منظور، از نرم‌افزار ENVI-met جهت شبیه‌سازی دمای هوا، شاخص میانگین پیش‌بینی‌شده (PMV)، سرعت باد و رطوبت نسبی استفاده شده است تا مشخص شود کدام‌یک از این بلوک‌های رایج برای اقلیم سرد تبریز مناسب‌تر است. هدف اصلی پژوهش، روشن‌سازی تأثیر فرم بلوک‌ها بر آسایش حرارتی فضای باز در مساکن تبریز است. در این مطالعه، با حفظ تراکم ساختمانی ثابت، اثرات فرم‌های مختلف شهری بر آسایش حرارتی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان می‌دهد که در فصل زمستان، مدل‌های حیاط‌دار و منفرد تأثیر بیشتری بر آسایش حرارتی فضای باز ساکنان دارند. شبیه‌سازی مدل خطی حاکی از آن است که این فرم در این منطقه مناسب نیست و نمی‌تواند آسایش حرارتی مطلوبی برای مساکن در فصول سرد فراهم کند.

چکیده امنیت به‌عنوان یکی از نیازهای اساسی انسانی تأثیر بسزایی بر کیفیت زندگی اجتماعی فضاهای شهری، فلذا کیفیت زندگی شهروندان دارد. محله گلستان و اهالی غربتی ساکن آن به‌عنوان یکی از محلات اقلیت‌نشین و در عین حال تاریخی شهر سبزوار چند سالی است که به‌دنبال راهی برای خروج از بن‌بست جدایی‌گزینی خود هستند که بر طبق مطالعات احساس امنیت یکی از ملزومات این مهم است و این درحالیست که محله مذکور با قرارگیری در بافت فرسوده تاریخی شهر و به‌واسطه فرسودگی‌های کالبدی و کارکردی با چالش‌های عدیده‌ای در ابعاد فضایی- کالبدی امنیت مواجه است. هدف پژوهش شناسایی مهمترین شاخص‌ها و معیارهای فضایی-کالبدی مؤثر بر احساس امنیت، از طریق مطالعۀ میدانی و اولویت‌بندی شاخص‌ها و معیارهای (محورها) فضایی- کالبدی محله مذکور مؤثر بر امنیت در راستای ایجاد زمینۀ مناسب جهت هرگونه برنامه‌ریزی و اقدام مؤثر در این خصوص می‌باشد. پس از مرور ابعاد و شاخص‌های فضایی- کالبدی فضاهای شهری مؤثر بر احساس امنیت در ادبیات پژوهش مبتنی بر نظریه پیشگیری از جرم از طریق طراحی محیطی، مطالعه میدانی مبتنی بر روش تحلیل سلسله‌مراتبی به کمک ابزار پرسشنامه در بین 30 نفر از خبرگان آشنا با محدوده انجام شده است. نتایج پژوهش نشان داد که ویژگی‌های فضایی-کالبدی کوی مؤثر بر احساس امنیت آن در قالب 19 شاخص و 6 معیار (محور) اصلی قابل شناسایی است که به‌ترتیب شاخص‌های هندسه معابر، درجه (عرض) معابر، و نظام بلوک‌بندی به‌عنوان سه شاخص مهم نخست، و معیارهای نفوذ‌پذیری کالبدی، حضورپذیری و نفوذپذیر بصری به‌ترتیب سه معیار مهم و نخست فضایی-کالبدی محله مؤثر بر وضعیت امنیت آن می‌باشند.

چکیده امنیت به عنوان یک مفهوم چندبعدی شامل ابعاد فیزیکی، روانی، اجتماعی و اقتصادی می‌باشد. در همین راستا پژوهش حاضر به بررسی ادراک دانشجویان دختر دانشگاه تبریز از امنیت در فضاهای عمومی کلانشهر تبریز پرداخته است. روش پژوهش مبتنی بر مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و تحلیل واسازی می‌باشد که به کمک نرم‌افزار NVivo انجام گرفته است. این روش به کشف معناها، تناقضات و ابهامات نهفته در مصاحبه‌های انجام شده کمک کرده و شناسایی عوامل مختلف تأثیرگذار بر ادراک امنیت را ممکن ساخته است. تحلیل واسازی شامل شناسایی و تحلیل واژگان کلیدی و ساختارهای دوگانه‌ای همچون امنیت/ ناامنی، روانی/ فیزیکی، روشنایی/ تاریکی، نظارت/ بی‌نظمی و فضاهای باز/ فضاهای بسته می‌باشد. تحلیل مذکور به درک بهتر معانی و مفاهیم پنهان در پاسخ‌های دانشجویان کمک نموده است. بررسی ساختارهای دوگانه مذکور نشان می‌دهد که تقابل این عناصر در شکل‌گیری ادراک امنیت نقش مهمی ایفا می‌نمایند. نتایج بخش تحلیل واژگان و اصطلاحات کلیدی حاکی از آن است که واژه‌هایی مانند امنیت، نورپردازی، نظارت، فضاهای عمومی و تراکم جمعیت به‌طور مکرر در مصاحبه‌ها به‌کار رفته‌اند و به‌عنوان عوامل کلیدی در ایجاد یا کاهش احساس امنیت مطرح شده‌اند. حضور دیگران، تنوع اجتماعی، رفتارهای ضداجتماعی، احساس تعلق به جامعه و تفاوت‌های فرهنگی و ساختاری شهرها از جمله این عوامل هستند. همچنین، ویژگی‌های طراحی شهری و اقتصادی منطقه نیز بر ادراک امنیت اثر می‌گذارند. تجربیات شخصی، درک خطر و حضور نیروهای امنیتی و سیستم‌های نظارتی نیز به عنوان دیگر عوامل مؤثر شناسایی شدند.

چکیده فضاهای بی‌دفاع شهری از مهمترین عواملی هستند که با ایجاد فرصت‌های بروز رفتارهای بزهکارانه در بافت‌های شهری، امنیت روانی و اجتماعی شهروندان را به مخاطره می‎‌اندازند و به دلیل ویژگی‌های کالبدی و اجتماعی نامطلوب، کیفیت و چگونگی رفتار، حضور و زندگی شهروندان در محیط شهر را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این پژوهش درپی ارزیابی و پهنه‌بندی فضاهای بی‌دفاع شهری منطقه یک تبریز بوده و به لحاظ کارکرد، بنیادی و به لحاظ هدف، اکتشافی و کاربردی و بر مبنای داده‌های اسنادی و میدانی و ترکیبی از مطالعات کمی و کیفی می‌باشد. جامعه آماری، فضای کالبدی محلات منطقه یک شهر تبریز بوده و داده‌های به‌دست آمده توسط مولفه‌های موثر در ایجاد فضاهای بی‌دفاع به کمک نرم‌افزارهای سیستم اطلاعات جغرافیایی تجزیه و تحلیل شده و با استفاده از روش‌های وزن‌دهی، همپوشانی نهایی لایه‌ها برای پهنه‌بندی محلات از نظر وجود فضاهای بی‌دفاع انجام شده است. یافته‏ها نشان می‏دهد محلات ولیعصر و گلکار به ترتیب دارای کمترین فضاهای بی‌دفاع و مالازینال، سیلاب قوشخانه، پل‌سنگی، یوسف‌آباد و ایده‌لو به ترتیب بی‌دفاع‌ترین نقاط می‌باشند و با پیشروی از نواحی شرقی به سمت مرزهای غربی منطقه و با کاهش کیفیت محلات، فضاهای بی‌دفاع افزایش یافته و آسیب‌پذیری‌های اجتماعی-کالبدی بیشتر می‌شود، بنابراین نورپردازی و روشنایی نامناسب، زمین‌های بایر و مخروبه، پوشش گیاهی و فضاهای سبز متراکم، معابر بن‌بست، کم‌عرض و معابر ال و یو شکل از مهم‌ترین متغیرهای موثر در ایجاد فضاهای بی‌دفاع شهری هستند، در چنین شرایطی ضعف نظارت و رویت‌پذیری، خلوتی و تاریکی، کیفیت نامناسب فضاها و آشفتگی و فرسودگی بافت‌ها منجر به کاهش امنیت اجتماعی می‌شود.